پائیز

به خدا عشق به رسوا شدنش می ارزد

و به مجنون و به لیلا شدنش می ارزد

گرچه من تجربه ای از نرسیدنهایم...

کوشش روز به دریا شدنش می ارزد

آن چهره و پيشاني ،

             شد قبله ي حيراني

تشويش مسلماني

            اي مه...تو كه را ماني

من واله ي يزدانم ،

            در حلقه ي مردانم

زين بيش نمي دانم ،

             اي مه...تو كه را ماني

عصر یک جمعه ي دلگیر،
       دلم گفت بگویم بنویسم که چرا عشق به انسان نرسیده است؟
               چرا آب به گلدان نرسیده است؟
                       چرا لحظه ي باران نرسیده است؟
و هر کس که در این خشکی دوران به لبش جان نرسیده است، به ایمان نرسیده است
        و غم عشق به پایان نرسیده است...
بگو حافظ دلخسته ز شیراز بیاید بنویسد که هنوزم که هنوز است...
           چرا یوسف گمگشته به کنعان نرسیده است؟
                  چرا کلبه احزان به گلستان نرسیده است؟
دل عشق ترک خورد،
    گل زخم نمک خورد،
         زمین مرد،
زمان بر سر دوشش غم و اندوه به انبوه فقط برد،
                                                              فقط برد، 
                                              زمین مرد، 
                              زمین مرد، 
  خداوند گواه است،
                          دلم چشم به راه است،
                                                         و در حسرت یک پلک نگاه است،
                 ولی حیف نصیبم فقط آه است
و همین!!
آه خدایا برسد کاش به جایی، برسد کاش صدایم به صدایی...
عصر این جمعه دلگیر
         وجود تو کنار دل هر بیدل آشفته شود حس،
                                                                 تو کجایی گل نرگس؟
عزیز دو جهان یوسف در چاه،
                  دلم سوخته از آه نفس های غریبت
                                     دل من بال کبوتر شده
                                                   خاکستر پرپرشده،
همراه نسیم سحری روی پر فطرس معراج نفس گشته هوایی و سپس رفته به اقلیم رهایی،
به همان صحن و سرایی که شما زائر آنی
و خلاصه شود
آیا که مرا نیز به همراه خودت زیر رکابت ببری تا بشوم کرب و بلایی...
به خدا در هوس دیدن شش گوشه دلم تاب ندارد،
                                   نگهم خواب ندارد،
                                                   قلمم گوشه دفتر غزل ناب ندارد،
                                                                  شب من روزن مهتاب ندارد،
همه گویند به انگشت اشاره مگر این عاشق بیچارهء دلدادهء دلسوخته ارباب ندارد...
                                                            تو کجایی؟
تو کجایی شده ام باز هوایی،
                                      شده ام باز هوایی...
گریه کن،
            گریه و خون گریه کن
                                         آری
که هر آن مرثیه را خلق شنیده است؛
                                  شما دیده ای آن را
و اگر طاقتتان هست...
        کنون من نفسی روضه ز مقتل بنویسم،
            و خودت نیز مدد کن که قلم در کف من همچو عصا در ید موسی بشود
                 چون تپش موج مصیبات بلند است، به گستردگی ساحل نیل است، و این بحر طویل است
و ببخشید که این مخمل خون بر تن تبدار حروف است که این روضهء مکشوف لهوف است،
       عطش بر لب عطشان لغات است
             و صدای تپش سطر به سطرش همگی موج مزن آب فرات است،
                  و ارباب همه سینه زنان کشتی آرام نجات است،
             ولی حیف که ارباب «قتبل العبرات» است،
       ولی حیف که ارباب «اسیر الکربات» است،
ولی حیف هنوزم که هنوز است حسین ابن علی تشنهء یار است
                                               و زنی محو تماشاست زبالای بلندی،
                                                                  الف قامت او دال و همه هستی او در کف گودال
و سپس آه...
                 که «الشّمرُ ...»
                                      خدایا چه بگویم «که شکستند سبو را وبریدند ...»
دلت تاب ندارد... به خدا با خبرم!
            می گذرم از تپش روضه که خود غرق عزایی،
                                                                      تو خودت کرب و بلایی، 
            قسمت میدهم آقا به همین روضه که در مجلس ما نیز بیایی،
تو کجایی ... تو کجایی...؟!

        

 به جهنم که زمان روی تنم سنگین است

                        روح بی حوصله ام در بدنم سنگین است

     کلماتم همه کوتاه و صریحند اما

                         حرف هایی که نباید بزنم سنگین است

     نفسم قفل و دلم قفل و زبانم زخمی ست

                        با سکوتی که برای دهنم سنگین است

         لطفا آتش بزنیدم اگر امشب مردم

                     چون که این مرده برای کفنم سنگین است

            .                       . .

دشتها آلوده ست
در لجنزار گل لاله نخواهد روييد
در هواي عفن آواز پرستو به چه كارت آيد ؟
فكر نان بايد كرد
و هوايي كه در آن
 نفسي تازه كنيم
گل گندم خوب است
گل خوبي زيباست
اي دريغا كه همه مزرعه دلها را
علف هرزه كين پوشانده ست
هيچكس فكر نكرد
كه در آبادي ويران شده ديگر نان نيست
و همه مردم شهر
 بانگ برداشته اند
كه چرا سيمان نيست
 و كسي فكر نكرد
كه چرا ايمان نيست
و زماني شده است
كه به غير از انسان 
                                 به غير از انسان

                                        هيچ چيز ارزان نيست.

کمی آدم باش!

این سیب ها٬ به بهشت می رسانندت!!!

حوا ٬ هوس ِفریب ندارد...

پسر بچه اي وارد يک بستني فروشي شد و پشت ميزي نشست.پيشخدمت يک ليوان آب برايش آورد.پسر بچه پرسيد:((يک بستني ميوه اي چند است؟))پيشخدمت پاسخ داد:((50 سنت)).پسر بچه دستش را در جيبش برد و شروع به شمردن کرد.بعد پرسيد:((يک بستني ساده چند است؟))در همين حال،تعدادي از مشتريان در انتظار ميز خالي بودند.پيشخدمت با عصبانيت پاسخ داد:((35 سنت)).پسر دوباره سکه هايش را شمرد و گفت :((لطفا يک بستني ساده.))پيشخدمت بستني را آورد و به دنبال کار خود رفت. پسرک نيز پس از خوردن بستني،پول را به صندوق پرداخت و رفت.
وقتي پيشخدمت بازگشت،از آنچه ديد،حيرت کرد.آنجا در کنار ظرف خالي بستني،2 سکه ي 5 سنتي و 5 سکه ي 1 سنتي گذاشته شده بود-براي انعام پيشخدمت.

شریعتی :

کلاس پنجم که بودم پسر درشت هیکلی در ته کلاس مامی نشست

 

 که برای من مظهر تمام چیزهای چندش آور بود ،

آن هم به سه دلیل ؛

اول آنکه کچل بود،

دوم اینکه سیگار می کشید

و سوم - که از همه تهوع آورتر بود-اینکه در آن سن و سال، زن داشت. !...

چند سالی گذشت

یک روز که با همسرم از خیابان می گذشتیم ،

آن پسر قوی هیکل ته کلاس را دیدم در حالیکه خودم زن داشتم

سیگار می کشیدم و کچل شده بودم

آویخته ام به شاخه های نگاهت

افسوس باد می آید.

   قصه گوی درد خویشم

             قصه گوی درد جان سوز نگاهی که مرا سوزاند 

             تنهایم رها کرد و رهایم کرد

             اما

             تا ابد در خاطر من ماند

             .

             قصه می گویم برایت

             قصه ی غمگین تنهایی

             که شب ها گریه می کردم

             که شب ها اشک ریزان انتظار دیدنت را

             با تمام آرزوهای غریبم

             در لجن زار سعادت دفن می کردم

             .

             زندگی گاهی چه زیبا نیست

             و دریا

             این بزرگ آب ها

             گاهی چه غمگین شعر می خواند

خواب های کودکانه ام چه شد؟

                    آن پروازهای بلند

                    آن خیال های غریب

                    گم کرده ام عروسک کوکی ام را

                    و به دنبال آن تمام کودکی ام را

                    من ناخواسته بزرگ شدم

                    و مدت هاست که معصومیت کودکانه چشم هایم را

                    از دست داده ام

تو را تا گل ترین گلهــــــای همدردی .... تو را تا بهتــــرین مــــعنای بی دردی

 

تو را با عــطر و احــساس گل مـــیخک .... تو را تا نور ، تا معـــبود ، تا پیچــک

 

تو را از ابتــــــدای هـــستی و خــــلقت .... تــو را تا انتهــــای این عـــبودیت

.

.

قســــم بر خالق یکـــــتا

                               

                                         یقینـــا دوسـت خـــواهم داشت

...و نگاهی که به دل حسرت باران دارد

پروانۀ من در توری افتاده که  عنکبوتش سیر است؛ نه می تواند پرواز کند و نه می تواند بمیرد.                                                                                                     

                                                                                                                       (دانته)

من خواندم و آهی کشیدم و گفتم که چه سیاه...

و دوستی گفت:  چه انتظار وحشتناکی! ای کاش عنکبوتها هم مثل آدمها هر گاه سیر می شدند سفره شان را جمع می کردند.

 و دیگری که خیلی زیبا نگاه کرد گفت: به به، آخ جان ! تاب بازی تا دمِ مرگ !

 

بعضي موقع ها بايد تو دفترچت بنويسي :‌

Last conflict

بعدم جلوش تاريخ بزني

كه يادت بمونه !

كه اين آخرين باره !

دلتنگم

دلتنگ تمام فصول فراموش شده

همه فصول از یاد رفته

دلتنگ امروز

که دیروز است

و فردا

که حسرت امروز

بام خاکستری پاییز مرا می خواند

و راه

خاموش صدایم می زند.

 

دوست دارم بروم سربه سرم نگذارید............

       گریه ام را به حساب سفرم نگذارید..............

               دوست دارم که به پابوسی باران بروم............

                      آسمان گفته که پا روی پرم نگذارید..............

                              این قدر آیینه ها را به رخ من نکشید................

                         این قدر داغ جنون بر جگرم نگذارید..................

                     چشمی آبی تر از آیینه گرفتارم کرد....................

                بس کنید این همه دل دور و برم نگذارید...............

            آخرین حرف من این است زمینی نشوید...............

       فقط....از حال زمین بی خبرم نگذارید.......... .